Posts tagged “buddyzm

Prawie jak kobra

India_Ladakh_Korzok_portrait_of_a_woman, DSC_4734

India_Ladakh_Korzok_portrait_of_a_woman, DSC_4734 Już od wczesnych godzin rannych w zabudowaniach klasztoru w Korzoku było gwarno jak nigdy. Przygotowywano doroczny festiwal i prawie każdy z mieszkańców miał ręce pełne roboty. Nic dziwnego, bo już od samego rana zaczęli przybywać odświętnie ubrani festiwalowi goście z okolicznych wiosek. Ach, było co podziwiać! Te kamienie, te kolory, te kunsztowne kamizelki, kurty i nakrycia głowy!

Najpiękniej i zarazem najbardziej dostojnie prezentowała się jedna z najstarszych kobiet w fantastycznym, zdobionym turkusami kapeluszu w kształcie kobry, jednym z najbardziej tradycyjnych nakryć głowy w Ladakhu. Udało się – kiedy obiecałam, że dostanie małą odbitkę, zgodziła się bez wahania, abym zrobiła zdjęcie, pięknie przy tym pozując.

Do dziś jej portret jest jednym z moich ulubionych.

Pin It

Polonnaruwa – stolica w sercu dżungli

Polonnaruwa to jedna z historycznych stolic Sri Lanki, położona 214 kilometrów od Colombo. Monumentalne świątynie, wspaniałe rzeźby i zielone parki przyciagąją prawie wszystkich turystów, którzy odwiedzają Cejlon.
I nie ma się czemu dziwić.

Kilka ważnych dat z historii:

  • 993 r. n.e. – poprzednia stolica, Anuradhapura, została zniszczona przez indyjskiego władcę Rajaraja Chola I i nową ustanowiono w Polonnaruwie, do tej pory pełniącej jedynie funkcje królewskiej rezydencji.
  • 1070 r.- lankijski król Vijayabahu (znany także jako Kassapa VI) odzyskał i zjednoczył swoje państwo, a Polonnaruwa nie tylko pozostała stolicą królów syngaleskich, ale również została rozbudowana. Powstało wówczas wiele buddyjskich świątyń.
  • XII w. – Złoty Wiek Polonnawuwy, czyli panowanie króla Parakramabahu I Wielkiego, wnuka wspomnianego Vijayabahu. Dopiero on stworzył wspaniałe miasto idealnie wtopione w lankijskie krajobraz. Rozbudował Polonnaruwę, stworzył piekne parki i wzrósł w siłę na tyle, aby od czasu do czasu organizować ekspedycje przeciw Indiom, a nawet Birmie. Najbardziej zasłynął jednak budową systemów irygacyjnych wykorzystujących wodę z deszczówki do nawadniania pól podczas pory suchej. Największym takim zbiornikiem jest Parakrama Samudra (Sea of Parakrama ), tak wielka, że przez niektórych bywa mylona z morzem. Z tego okresu pochodzi też przepiękna Gal Wihara, czyli stary klasztor z imponującymi rzeźbami Buddy.
  • XIII w. – często najeżdżana przez sąsiadów Polonnaruwa upadła, a stolicę przeniesiono do Dambadeniyi.

Polonnaruwę ponownie porosła dżungla., a jej wspaniałe budowle zostały pochłonięte przez bujną roślinność tropikalnego lasu. Miasto zostało odkryte ponownie dopiero na początku XX wieku. Rozpoczęto prace wykopaliskowe i rekonstrukcję starej stolicy. Dziś Polonnaruwa stanowi jeden z elementów lankijskiego Trójkąta Kulturalnego, czyli historycznych stolic państwa. Została również wpisana na Listę Dziedzictwa UNESCO.

Bardzo mi się tam podobało. Mimo tego, że nie przepadam za tego typu miejscami, to zrobiło na mnie solidne wrażenie.

Sri Lanka, Polonnaruwa. One of the seated Buddha statues inside Vatadage. Travel photography. Fotografia podróżnicza. Sri Lanka photos. Zdjęcia ze Sri Lanki. Cejlon. Cylon. Ania Błażejewska.Jeden z posągów Buddy w świątyni Vatadage.

Czytaj dalej »

Pin It

Pocztówka z Korzoku

Indie, Ladakh. Stupy w Korzoku.

Pin It

Z życia birmańskiego mnicha

Wstaje wczesnym rankiem. Po porannej modlitwie wyrusza do domów birmańskich buddystów po datki – najczęściej ryż, rzadziej owoce. Po śniadaniu jest czas na naukę, bo klasztor zastępuje szkołę tym wszystkim dzieciom, których rodzin nie byłoby stać na zwykłą państwową edukację.

Posiłek zjadany około południa jest ostatnim w ciągu dnia. Jedynie dla najmłodszych mnichów, zwanych samanera, robi się wyjątek pozwalając im czasem na drobne przekąski. Potem znowu szkoła, modlitwa, aż wreszcie nadchodzi upragnione popołudnie – czas kiedy można spotkać się ze znajomymi, pograć w piłkę, przejść na spacer czy… przygotować się do kolejnego dnia w klasztorze.

Mnisia miseczka, do której zbierany jest ryż i inne datki.

Czytaj dalej »

Pin It

Spacer po Leh, stolicy Ladakhu

Najpierw w oczy rzuca się stary królewski pałac, który góruje nad miastem i przypomina nieco tybetańską Potalę. Ale wbrew pozorom to nie Lhasa, tylko Leh, stolica Ladakhu czyli himalajskiej krainy na północy Indii.

Przed wiekami to niewielkie miasto było ważnym przystankiem na szlakach handlowych pomiędzy Tybetem, Kaszmirem i Chinami, dziś to przede wszystkim bardzo popularna miejscowość turystyczna. To stamtąd najczęściej wyrusza się do Nubra Valley czy nad przepiękne jeziora: Pangong Tso i Tso Moriri i właśnie w Leh załatwia się wszelkie niezbędne pozwolenia (będące tak naprawdę jedynie formalnością).

Sezon w Leh, podobnie jak i całym Ladakhu, trwa bardzo krótko – zaledwie od czerwca do września, więc bywa tam wówczas całkiem sporo turystów. Niewielu jest śmiałków, którzy decydują się przyjechać tam zimą, kiedy to temperatury spadają nawet do -28°C!

Na potrzeby turystów przygotowano dziesiątki hoteli, hotelików, restauracji i agencji turystycznych. Latem do Leh zjeżdżają się też Kaszmirczycy ze Srinagaru i okolic i otwierają podwoje swoich sklepów.
Pashmina maybe? A new carpet, madam?– słyszę co chwilę i tak naprawdę skusiłabym się i na nowy szal, i dywan i jeszcze sporo innych rzeczy, bo Kaszmirczycy należą do sprzedawców o największym uroku osobistym. Ale niestety nie sposób kupić wszystkiego.

W Leh można spędzić zaledwie dni kilka albo zostać tam na dłużej. Najłatwiej i najszybciej dostać się tam samolotem. Lot z Delhi trwa średnio jedynie nieco ponad godzinę i należy do baaardzo atrakcyjnych widokowo.

A potem jesteśmy już na wysokości 3520m n.p.m i możemy się wybrać na spacer po uliczkach tego himalajskiego miasta.

Tsemo Fort i buddyjskie flagi modlitewne.

Czytaj dalej »

Pin It

Świątynia Literatury

Văn Miếu, bo tak Wietnamczycy nazywają Świątynię Literatury, została założona już w 1070 roku w hołdzie Konfucjuszowi oraz jego uczniom. Kilka lat później powstał przy niej najstarszy wietnamski uniwesytet Quốc Tử Giám, który miał za zadanie kształcić ówczesne elity.

Czytaj dalej »

Pin It

  • RSS
  • Facebook
  • Flickr